*Σ.τ.Μ: Σημείωμα της Μεταφράστριας

Η επιλογή του ονόματος του blog είναι ένας τρόπος απόδοσης φόρου τιμής στους αφανείς ήρωες, στους άγνωστους μεταφραστές, που πάντα μένουν στο περιθώριο. Σε αυτούς που το έργο τους συνήθως δεν λαμβάνεται σοβαρά υπόψη και το όνομά τους δεν αναφέρεται συχνά. Σε όλους αυτούς, που για πολλούς πρέπει να ξέρουν τα πάντα, αλλά για τους περισσότερους δεν κάνουν τίποτα. Είναι μια απάντηση στην ερώτηση: «Με τί ασχολείσαι; Α! Το σπούδασες;» και σε σχόλια τύπου: «Σιγά, μωρέ τη δουλειά! Ανοίγεις λεξικό, βρίσκεις λέξη, κλείνεις λεξικό». Η μετάφραση είναι πολλά παραπάνω από λεξικά και ηλεκτρονικά προγράμματα και η δουλειά του μεταφραστή δεν περιορίζεται στο τέλος μια σελίδας υπό το σύμβολο Σ.τ.Μ! Κι αν για πολλούς, οι μεταφραστές είναι «αόρατοι», εδώ συμμεριζόμαστε την άποψη του M. Serres για τους μεταφραστές, σύμφωνα με την οποία, οι μεταφραστές πρέπει να αποτελέσουν αναπόσπαστο κομμάτι της συντροφιάς των αγγέλων και να μην ξεχνούν ότι ... les pires Anges se voient; les meilleurs disparaissent…(οι χειρότεροι άγγελοι είναι ορατοί, οι καλύτεροι εξαφανίζονται). Με αυτό το blog θα εξαφανιστούμε σίγουρα, παναπεί θα γίνουμε καλύτεροι!

*Σ.τ.Μ.: Κι αν νομίζετε ότι σ’ αυτό το blog θα βρείτε μόνο Μεταφραστικά, γελιέστε! Σε αυτή την πόλη των Αγγέλων…ο Θεός είναι η Γλώσσα, την οποία και θα υμνούμε! ΕυΛόγησον!

Παρασκευή, 19 Αυγούστου 2011

Ανθολογία της Οικονομίας!


Ο Γιώργος Σουρής γεννήθηκε το 1853 στην Ερμούπολη της Σύρου και ήταν ένας από τους σπουδαιότερους σατιρικούς ποιητές. Τι κι αν δεν τελείωσε ποτέ την Φιλοσοφική; Λόγω των πολλών γνώσεων και των πνευματικών προσόντων του ασχολήθηκε επιτυχώς με τη δημοσιογραφία, σατιρίζοντας τα γεγονότα της εποχής, ενώ πολλοί τον ονόμαζαν «σύγχρονο Αριστοφάνη». Στο ποίημα "Ανθολογία της Οικονομίας" τα λέει όλα...

Ἀνθολογία τῆς Οἰκονομίας

Ποιὸς εἶδε κράτος λιγοστὸ
σ᾿ ὅλη τὴ γῆ μοναδικό,
ἑκατὸ νὰ ἐξοδεύῃ
καὶ πενήντα νὰ μαζεύῃ;
Νὰ τρέφῃ ὅλους τοὺς ἀργούς,
νἄχῃ ἑπτὰ Πρωθυπουργούς,
ταμεῖο δίχως χρήματα
καὶ δόξης τόσα μνήματα;

Νἄχῃ κλητῆρες γιὰ φρουρὰ
καὶ νὰ σὲ κλέβουν φανερά,
κι ἐνῷ αὐτοὶ σὲ κλέβουνε
τὸν κλέφτη νὰ γυρεύουνε;

* * *

Κλέφτες φτωχοὶ καὶ ἄρχοντες μὲ ἅμαξες καὶ ἄτια,
κλέφτες χωρὶς μία πῆχυ γῆ καὶ κλέφτες μὲ παλάτια,
ὁ ἕνας κλέβει ὄρνιθες καὶ σκάφες γιὰ ψωμὶ
ὁ ἄλλος τὸ ἔθνος σύσσωμο γιὰ πλούτη καὶ τιμή.

* * *

Ὅλα σ᾿ αὐτὴ τὴ γῆ μασκαρευτῆκαν
ὀνείρατα, ἐλπίδες καὶ σκοποί,
οἱ μοῦρες μας μουτσοῦνες ἐγινῆκαν
δὲν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.

* * *

Ὁ Ἕλληνας δυὸ δίκαια ἀσκεῖ πανελευθέρως,
συνέρχεσθαί τε καὶ οὐρεῖν εἰς ὅποιο θέλει μέρος.

* * *

Χαρὰ στοὺς χασομέρηδες! χαρὰ στοὺς ἀρλεκίνους!
σκλάβος ξανάσκυψε ὁ ρωμιὸς καὶ δασκαλοκρατιέται.

* * *

Γι᾿ αὐτὸ τὸ κράτος, ποὺ τιμᾶ τὰ ξέστρωτα γαϊδούρια,
σικτὶρ στὰ χρόνια τὰ παλιά, σικτὶρ καὶ στὰ καινούργια!

* * *

Καὶ τῶν σοφῶν οἱ λόγοι θαρρῶ πὼς εἶναι ψώρα,
πιστὸς εἰς ὅ,τι λέγει κανένας δὲν ἐφάνη...
αὐτὸς ὁ πλάνος κόσμος καὶ πάντοτε καὶ τώρα,
δὲν κάνει ὅ,τι λέγει, δὲν λέγει ὅ,τι κάνει.

* * *

Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαῖο,
ὕφος τοῦ γόη, ψευτομοιραῖο.
Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,
λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης. 
Σπαθὶ ἀντίληψη, μυαλὸ ξεφτέρι,
κάτι μισόμαθε κι ὅλα τὰ ξέρει.
Κι ἀπὸ προσπάππου κι ἀπὸ παπποῦ
συγχρόνως μποῦφος καὶ ἀλεποῦ.

* * *

Καὶ ψωμοτύρι καὶ γιὰ καφὲ
τὸ «δὲ βαρυέσαι» κι «ὢχ ἀδερφέ».
Ὡσὰν πολίτης, σκυφτὸς ραγιᾶς
σὰν πιάσει πόστο: δερβεναγᾶς.
Θέλει ἀκόμα -κι αὐτὸ εἶναι ὡραῖο-
νὰ παριστάνει τὸν εὐρωπαῖο.
Στὰ δυὸ φορώντας τὰ πόδια πού ῾χει
στό ῾να λουστρίνι, στ᾿ ἄλλο τσαρούχι.

* * *

Δυστυχία σου Ἑλλάς, μὲ τὰ τέκνα ποὺ γεννᾶς.
Ὦ Ελλάς, ἡρώων χώρα, τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα;

* * *



*Σ.τ.Μ: συλλεγέντα καὶ ἀναρτηθέντα ἐπὶ τῇ πανηγυρικῇ ἐλεύσει τοῦ ΔΝΤ

Παρασκευή, 12 Αυγούστου 2011

Πεφταστέρια και Ταξίδια...


Πήρα το λάπτοπ στην αγκαλιά, κάθισα στο μπαλκόνι του σπιτιού μου και σκεφτόμουν για ποιό θέμα να γράψω, που έχω παρατημένες τις συγγραφικές μου απόπειρες εδώ και μέρες... Τα θέματα που είχα στο μυαλό μου να επεξεργαστώ ήταν πολλά χωρίς όμως να μπορώ να δώσω προτεραιότητα σε κάποιο ώστε να αρχίσω να γράφω. Το ένα το βρισκα βαρύ για καλοκαίρι, στο άλλο δεν είχα έμπνευση και έτσι τέντωσα τα πόδια μου στην αντικρινή καρέκλα, άναψα το κερί στο τραπεζάκι κι έσβησα όλα τα άλλα φώτα και άφησα το μυαλό μου ελεύθερο να ταξιδέψει...Και έτσι ξαφνικά με τα μάτια στραμμένα στον αυγουστιάτικο ουρανό πήρα μια γεύση από Περσείδες! Μετά θυμήθηκα ότι τις τελευταίες μέρες είχε βουίξει ο διαδικτυακός και όχι μόνο τόπος για τα διαβόητα πεφταστέρια. Κι ενώ σκεφτόμουν αυτά...δεν πρόλαβα να κάνω ευχή κι έπεσε άλλο ένα. Τυχερή είμαι είπα από μέσα μου που δεν είναι εμπόδιο για μένα η φωταύγεια των πόλεων. «Μπορεί να βρίσκεσαι στο χωριό και να είμαστε 500 χιλιόμετρα μακριά αλλά μπορούμε να δούμε το ίδιο πράγμα» μου είπε μια φίλη από την Αθήνα στο τηλέφωνο, που με διέκοψε απότομα. «Θέλω πολύ να έρθω να σε δω. Αν δεν τα καταφέρουμε να βρεθούμε τώρα καλοκαίρι, θα είναι ακόμα δυσκολότερο το χειμώνα. Τα ταξίδια ευνοούνται τους καλοκαιρινούς μήνες.», μου λέει η φίλη μου και εγώ συμφωνώντας και πειράζοντας μια τούφα απ’ τα μαλλιά μου ρίχνω το βλέμμα στο περιοδικό που υπήρχε ανοιχτό πάνω στο τραπέζι και μέχρι τότε δεν είχα παρατηρήσει. "Σελίδες που σε ταξιδεύουν" ο τίτλος και ο λόγος για το αφιέρωμα του ΈΨΙΛΟΝ στην ταξιδιωτική λογοτεχνία. «Είναι ωραίο πράγμα τα ταξίδια Χαρά», της είπα και συνέχισα με την πρώτη αράδα του αφιερώματος σαν να ταν δικά μου τα λόγια «Η ζωή είναι όπως ένα βιβλίο. Αν δεν έχεις ταξιδέψει είναι σαν να έχεις διαβάσει μόνο μια σελίδα». «Ισχύει, αλλά μόνη σου το σκέφτηκες αυτό; Τι οίστρος είναι αυτός βραδιάτικά;», συμπλήρωσε εκείνη λίγο κοροϊδευτικά. Παραδέχτηκα ότι αυτό που της είπα μόλις το διάβασα και αφού κλείσαμε το τηλέφωνο χωρίς να κανονίσουμε τελικά κάποιο ταξίδι αλλά με την δική της ατάκα «ταξίδεψε προς το παρόν φανταστικά, δες και καμιά Περσείδα να χαίρεσαι ή διάβασε κανα βιβλίο και βλέπουμε» την καληνύχτισα και διάβασα ολόκληρο το αφιέρωμα στην ταξιδιωτική λογοτεχνία. Είναι πράγματι πολύ δύσκολο να κατατάξεις λογοτεχνικά αυτό το είδος. Από τη μια φαντασία από την άλλη καταγραφή κι ύστερα έρευνα, εντυπώσεις, παρατηρήσεις, αφηγήσεις, ιστορία…έχει απ’ όλα. All inclusive ταξίδι… Από τον Οδυσσέα που γνώρισε τόπους κι ανθρώπους, μέχρι τον Μάρκο Πόλο που κατέχει τον τίτλο του βετεράνου εξερευνητή κι από το "Μόμπυ Ντικ" του Χέρμαν Μέλβιλ μέχρι το "Ρωσικό Ημερολόγιο" του Τζον Στάινμπεκ, υπάρχει σίγουρα κάποιο βιβλίο που ελλείψει χρόνου ή χρήματος μπορεί να μας ταξιδέψει.


*Σ.τ.Μ.: Το συμπέρασμα είναι ένα:  Όσοι δεν διαβάζουν να ταξιδεύουν κι όσοι δεν ταξιδεύουν να διαβάζουν…