*Σ.τ.Μ: Σημείωμα της Μεταφράστριας

Η επιλογή του ονόματος του blog είναι ένας τρόπος απόδοσης φόρου τιμής στους αφανείς ήρωες, στους άγνωστους μεταφραστές, που πάντα μένουν στο περιθώριο. Σε αυτούς που το έργο τους συνήθως δεν λαμβάνεται σοβαρά υπόψη και το όνομά τους δεν αναφέρεται συχνά. Σε όλους αυτούς, που για πολλούς πρέπει να ξέρουν τα πάντα, αλλά για τους περισσότερους δεν κάνουν τίποτα. Είναι μια απάντηση στην ερώτηση: «Με τί ασχολείσαι; Α! Το σπούδασες;» και σε σχόλια τύπου: «Σιγά, μωρέ τη δουλειά! Ανοίγεις λεξικό, βρίσκεις λέξη, κλείνεις λεξικό». Η μετάφραση είναι πολλά παραπάνω από λεξικά και ηλεκτρονικά προγράμματα και η δουλειά του μεταφραστή δεν περιορίζεται στο τέλος μια σελίδας υπό το σύμβολο Σ.τ.Μ! Κι αν για πολλούς, οι μεταφραστές είναι «αόρατοι», εδώ συμμεριζόμαστε την άποψη του M. Serres για τους μεταφραστές, σύμφωνα με την οποία, οι μεταφραστές πρέπει να αποτελέσουν αναπόσπαστο κομμάτι της συντροφιάς των αγγέλων και να μην ξεχνούν ότι ... les pires Anges se voient; les meilleurs disparaissent…(οι χειρότεροι άγγελοι είναι ορατοί, οι καλύτεροι εξαφανίζονται). Με αυτό το blog θα εξαφανιστούμε σίγουρα, παναπεί θα γίνουμε καλύτεροι!

*Σ.τ.Μ.: Κι αν νομίζετε ότι σ’ αυτό το blog θα βρείτε μόνο Μεταφραστικά, γελιέστε! Σε αυτή την πόλη των Αγγέλων…ο Θεός είναι η Γλώσσα, την οποία και θα υμνούμε! ΕυΛόγησον!

Πέμπτη, 26 Αυγούστου 2010

Έρωτα θέλει η Ζωή και οχι Πόλεμο!

Ο Πόλεμος μεταξύ των δυο φύλων και για να μην είμαι πολύ σκληρή θα πω καλύτερα, οι συζητήσεις μεταξύ αντρών και γυναικών για τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα που τους κάνουν και διαφέρουν, ποτέ δεν έχασαν την αίγλη τους, με αποτέλεσμα όλοι να έχουμε βρεθεί σε παρέες όπου ακούγεται το «οι άντρες είναι έτσι και οι γυναίκες αλλιώς». Οι άντρες παραπονιούνται για τη συμπεριφορά των γυναικών και οι γυναίκες από την πλευρά τους για τη συμπεριφορά των αντρών. Κι έτσι καταλήγουμε στα γνωστά πλέον "όλες οι γυναίκες είστε ίδιες" ή «αχ, βρε παλιομισοφόρια τι τραβάν για σας τ' αγόρια» κι «αν ήσασταν όλες σωστές δεν θα υπήρχαν άντρες μες στις φυλακές». Από την πλευρά τους οι γυναίκες παλεύουν για την πολυπόθητη ισότητα, καίνε τα σουτιέν τους στις πλατείες και τραγουδούν "περνώ και μόνη μου καλά, τα καταφέρνω μια χαρά"! Αν και γυναίκα θα πάρω το μέρος των αντρών γιατί πιστεύω ακράδαντα πλέον στη θεωρία της μαϊμούς. Σύμφωνα λοιπόν με αυτή τη θεωρία, οι γυναίκες λειτουργούμε σαν τις μαϊμούδες, οι οποίες δεν αφήνουμε το κλαδί από το οποίο κρατιόμαστε παρά μόνο όταν βρούμε ένα άλλο (κλαδί=άντρας). Όπως οι μαϊμού λοιπόν μετακινείται από κλαδί σε κλαδί με τον ίδιο τρόπο χειριζόμαστε οι γυναίκες τις σχέσεις μας με τους άντρες. Δεν είναι πολύ τίμιο αυτό αλλά έτσι δεν υπάρχει ο κίνδυνος να πέσουμε, κοινώς να μείνουμε μόνες. Η περίπτωση που δεν συμβαίνει αυτό είναι αν μας κόψει κάποιος το κλαδί και βρεθούμε στο κενό εκεί που δεν το περιμένουμε! Οι άντρες πάλι, κατά τη γνώμη μου δυσκολεύονται πολύ να μπουν στο ρόλο της μαϊμούς. Δεν τους είναι εύκολο να πιάσουν το μπροστά κλαδί αν δεν αφήσουν πρώτα το πίσω, εκτός αν δεν θέλουν να προχωρήσουν κι επομένως στέκονται ακίνητοι κρατημένοι από πολλά κλαδιά (κλαδί=γυναίκα) ταυτόχρονα. Αυτό όμως είναι άλλο θέμα! Τώρα θα μου πείτε προς τί όλος αυτός ο πρόλογος και οι θεωρίες για τις σχέσεις και τις διαφορές ανδρών και γυναικών; Δεν θα προχωρήσω λοιπόν με θεωρίες αν και έχω κι άλλες να πω, γιατί τότε θα πρέπει να αλλάξουμε το όνομα του blog. Θα πω όμως ότι οι διαφορές αντρών και γυναικών ενδιαφέρουν και τη γλωσσολογία και ακόμα ειδικότερα τη κοινωνιογλωσσολογία, σύμφωνα με την οποία οι γυναίκες αποκλίνουν λιγότερο από τη νόρμα απ' ότι οι άντρες και δίνουν μεγαλύτερη έμφαση στο να είναι πιο διακριτικός και ευγενικός ο λόγος τους. Πολλοί μελετητές έχουν υποστηρίξει ότι αυτό οφείλεται στο ότι οι γυναίκες αντιλαμβάνονται το χαμηλό κοινωνικό τους κύρος και με το να χρησιμοποιούν "σωστά" τη γλώσσα προσπαθούν να αποδείξουν ότι μπορούν να ανέβουν κοινωνικά. Άλλοι υποστηρίζουν ότι ο βασικός ρόλος των γυναικών στο πέρασμα των χρόνων ήταν η ανατροφή των παιδιών κι επομένως έπρεπε οι ίδιες πρώτα απ' όλα να μιλούν "καλά" για να μάθουν και τα παιδιά τους να μιλούν "καλά". Όλα αυτά βέβαια ίσχυαν μάλλον σε άλλους καιρούς και στις δυτικές κοινωνίες, γιατί στις μη δυτικές οι γυναίκες πολλές φορές μιλούν τελείως διαφορετική γλώσσα από τους άντρες. Σε μια συνομιλία για παράδειγμα μεταξύ ενός άντρα και δυο γυναικών, οι γυναίκες μπορεί να απευθύνονται στον άντρα χρησιμοποιώντας άλλη γλώσσα ή άλλη μορφή γλώσσας και άλλη όταν απευθύνεται η μια στην άλλη, παρ’ όλο που όλοι τους συμμετέχουν σε κοινή συζήτηση. Επίσης, σύμφωνα με άλλη κοινωνιολογική έρευνα το φύλο, σε συνδυασμό πολλές φορές με την ηλικία, πολύ συχνά αποτελεί παράγοντα διγλωσσίας ή μονογλωσσίας. Η ίδια έρευνα απέδειξε ότι πριν λίγα χρόνια οι σύζυγοι τούρκων και πορτογάλων εργατών που ζούσαν στη Γερμανία, σπανίως μάθαιναν γερμανικά, ενώ οι άρρενες ήταν υποχρεωμένοι. Ο Ταλεϋράνδος, Γάλλος διπλωμάτης, έλεγε ότι η ομιλία δόθηκε στον άνθρωπο για να αποκρύπτει τη σκέψη του. Γι’ αυτό γυναίκες μην νευριάζετε όταν ακούτε τι λένε οι άντρες για μας! Άλλα σκέφτονται! Κι εσείς άντρες…το ίδιο!

*Σ.τ.Μ: Άντρες και γυναίκες make love not war! Το λένε και οι απόλυτες εθνικές μας σταρ! Η Βίσση ρωτάει «Έρωτα ή πόλεμο; Τι ζητάς απ’ τα δυο;» και η Βανδή απαντά «Έρωτα θέλει η ζωή και όχι πόλεμο»

http://www.youtube.com/watch?v=0k1mFWv8bAQ&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=jIJK2mdpqOY

Κυριακή, 22 Αυγούστου 2010

Βιβλιοθήκη χωρίς Σύνορα!

Πάντα πίστευα πως τα βιβλία είναι…ταξίδι. Ίσως επειδή στα περισσότερα ταξίδια μου διάβαζα! Ή ίσως επειδή διαβάζοντας βιβλία ταξίδευα! Δηλαδή, τα ταξίδευα και με ταξίδευαν! Και οποιαδήποτε σχέση είναι αμοιβαία είναι και πραγματική! Πόσα βιβλία μου και κυρίως λεξικά έχουν ταξιδέψει μαζί μου! Κέρκυρα, Αθήνα ή Θεσσαλονίκη; Έχουν ξεχάσει πού ακριβώς θέλουν να παν!  Μόνο που το τελευταίο διάστημα συνειδητοποίησα οτι υπάρχει ακόμα ένας λόγος που θα μπορούσαμε να πούμε οτι τα βιβλία ταξιδεύουν. Κι αυτός είναι το λεγόμενο bookcrossing! Περπατάς αμέριμνος σε ένα πάρκο και βλέπεις στο παγκάκι ένα βιβλίο, μπαίνεις στο λεωφορείο και στη δίπλα θέση βλέπεις επίσης ένα βιβλίο, πηγαίνεις για καφέ κι εκεί που δεν είχες παρέα στη διπλανή θέση βλέπεις ένα βιβλίο κτλ. Οποτεδήποτε σας συμβεί κάτι αντίστοιχο μην πετάξετε το βιβλίο, ούτε να φωνάξετε την σερβιτόρα να της πείτε πως ο προηγούμενος ξέχασε το βιβλίο του. Πιάστε το στα χέρια σας, περιεργαστείτε το και θα καταλάβετε πως έχετε στα χέρια σας ένα βιβλίο "που ταξιδεύει". Θα το καταλάβετε από τα κίτρινα αυτοκολλητάκια με τα οποία είναι διακοσμημένο. 
Το bookcrossing είναι η τακτική του να αφήνεις ένα βιβλίο σε δημόσιο χώρο προκειμένου να το βρει κάποιος άλλος. Και το bookcrossing.com το site όπου μπορεί κανείς να ενημερωθεί για τα βιβλία που ταξιδεύουν και σκοπός του είναι να κάνει τον κόσμο μια ανοιχτή βιβλιοθήκη για όλους. Στην Ελλάδα υπάρχουν περίπου 4.000 bookcrossers, οι οποίοι οχι μόνο απελευθερώνουν βιβλία αλλά οργανώνουν πληθώρα εκδηλώσεων προκειμένου να ενημερώσουν τον κόσμο και να τον φέρουν πιο κοντά στα βιβλία. Εκδηλώσεις, συνέδρια, συναντήσεις, γνωριμίες με συγγραφείς, εξορμήσεις για απελευθέρωση βιβλίων σε διάφορες πόλεις και πολλά άλλα. Τα Χριστούγεννα μάλιστα λένε τα κάλαντα κι αντί να ζητούν χρήματα, κάστανα ή μανταρίνια, μοιράζουν στον κόσμο βιβλία. Πολύ ωραία, ανέξοδη και πρωτότυπη ιδέα! Βέβαια, πρόσφατα διάβασα οτι σαφώς μια τέτοια ιδέα και μάλιστα όταν έχει τέτοια απήχηση στον κόσμο, κάποιους ενοχλεί. Υπήρξαν και διαβολικές φωνές εκδοτικών, απ' ότι μπορώ να φανταστώ, που θεωρούν ότι το bookcrossing τους κάνει σοβαρή ζημιά, αφού βλέπουν τα κέρδη τους να μειώνονται, όταν το ίδιο βιβλίο θα το διαβάσουν περισσότερα από ένα άτομα! Ας τους πει κάποιος πως το διάβασμα δεν το αγοράζεις! Πρέπει να είναι free για όλους!

Ρίξτε μια ματιά: http://www.bookcrossing.com/

*Σ.τ.Μ.: Τα βιβλία είναι σαν την τιμή. Τιμή δεν έχουν! Γι’ αυτό διαβάστε κι απελευθερώστε…

Τρίτη, 10 Αυγούστου 2010

Live your myth in Greece...

“Live your myth in Greece” είναι το περίφημο σλόγκαν της καμπάνιας που το Υπουργείου Τουρισμού επινόησε προκειμένου να προσελκύσει τουρίστες από άλλες χώρες. Βέβαια, λόγω των περιστάσεων θα μπορούσε άνετα να μετατραπεί σε “Live the myth of International Monetary Fund in Greece“, ελληνιστί "Ζήστε το μύθο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στην Ελλάδα" μιας και έχουμε γίνει παγκοσμίως γνωστοί για τις πολύ φιλολαϊκές πολιτικές της χώρας μας! Ας μείνουμε όμως, όπως πάντα, στο γλωσσικό κομμάτι της υπόθεσης και ας εξετάσουμε τη γλώσσα της διαφήμισης. Τι καλύτερο από το να συμπεριλάβεις στο σλόγκαν σου, για μια διαφήμιση όπως αυτή του Υπουργείου Τουρισμού, μια λέξη που επιτυγχάνει το σκοπό σου χωρίς ιδιαίτερο κόπο; Για τί είναι γνωστή κυρίως η Ελλάδα; Για τα σκάνδαλα και τις μίζες, θα μου πείτε! Ξαναθέτω την ερώτηση, λοιπόν και λέω γιατί είναι γνωστή η Ελλάδα, εκτός από τα σκάνδαλα και τις μίζες; Για την ιστορία, τη φιλοσοφία και σαφώς τη μυθολογία της! Όλα αυτά τέλος πάντων τα επιτεύγματα των αρχαίων Ελλήνων, που πολλές φορές προγονοπληκτικά και σαν καραμέλα στο στόμα αναφέρουμε! Είναι αλήθεια όμως ότι η ελληνική μυθολογία είναι ευρέως γνωστή σε πολλούς άλλους λαούς και έχει εμπνεύσει πολύ κόσμο. Ορίστε που η λέξη myth δημιουργεί διπλό συνειρμό: από τη μια μας παραπέμπει στην ελληνική μυθολογία και από την άλλη μας δηλώνει αμετάκλητα ότι αν κάποιος έρθει στην Ελλάδα θα ζήσει πραγματικά ένα παραμύθι! Έναν μύθο! Τόσο καλά θα περάσει! Θα μπορούσε τότε να πάρει θέση μια άλλη διαφήμιση και να ισοπεδώσει το συγκεκριμένο σλόγκαν λέγοντας «Παντού υπάρχει ένας μύθος» κι επομένως δεν υπάρχει λόγος να τον αναζητήσετε μόνο στην Ελλάδα! «Να φύγετε! Να πάτε αλλού!»  
Πόσες φορές έχουμε χαρακτηρίσει ραδιοφωνικά, τηλεοπτικά ή διαδικτυακά διαφημιστικά, πετυχημένα ή το αντίθετο; "Τα μακαρόνια να’ ναι Μισκο», «Σήμα καμπάνα», «Τυχαίο; Δεν νομίζω!», «Κάνει τα τζάμια αόρατα» κ.τ.λ. Και έχουμε αναρωτηθεί, πόσα πράγματα μπορούν ειπωθούν ή να εννοηθούν τελικά με την κατάλληλη ‘χρήση’ της γλώσσας στις διαφημίσεις! Ο Γλωσσολόγος απαντά, πως στη διαφημιστική επικοινωνία καθοριστικό ρόλο διαδραματίζει η προθετική λειτουργία της γλώσσας, που σκοπεύει στον επηρεασμό των σκέψεων, ενεργειών και συμπεριφορών των καταναλωτών καθώς και η αποδεκτότητα, τα συμπεράσματα δηλαδή που θα βγάλει ο κάθε δέκτης. Και ο διαφημιστής από την άλλη απαντά, πως το αποτέλεσμα αποτελεί συνδυασμό γλωσσικών επιλογών και κατάλληλων επιλογών από τον οπτικό και μουσικό κώδικα. Αφήνοντας τους άλλους κώδικες στην άκρη, ξεχωρίζουμε τον γλωσσικό, όπου οι αποκλίσεις από την 'νόρμα' και το σπάσιμο των γλωσσικών φραγμών, αποτελούν εργαλεία στα χέρια των διαφημιστών, ακριβώς γιατί ‘ενεργοποιούν’ την αισθητική λειτουργία του διαφημιστικού κειμένου, έτσι ώστε να προσελκύσει την προσοχή του δέκτη και να συμβάλλει στην ευκολότερη απομνημόνευση και την προοπτική αγοράς του προϊόντος. Η παραβίαση θα λέγαμε της γλώσσας δεν οδηγεί σε άρση της κειμενικότητας του διαφημιστικού κειμένου. Επαναλήψεις νεολογισμοί, πολυσημία, παραφράσεις, παραλληλισμοί, αντικαταστατικά στοιχεία (π.χ. αντωνυμίες), ελλειπτικές δομές, είναι κάποιες από τις επιλογές των διαφημιστών που κάνουν ευδιάκριτους τους κειμενικούς παράγοντες που το 1980 οι ερευνητές de Beaugrande και Dressler συνέταξαν για πρώτη φορά στο έργο τους “Introduction to Textlinguistics”. Οι κειμενικοί παράγοντες, δηλαδή συνοχή, συνεκτικότητα, προθετικότητα, αποδεκτότητα, πληροφορητικότητα, καταστασιακότητα και διακειμενικότητα, μπορούν να εξεταστούν σε κάθε διαφημιστικό κείμενο, αφού γι' αυτά γίνεται λόγος στη συγκεκριμένη περίπτωση. Οι διαφημίσεις έντυπες κυρίως, που πάντα με συγκινούσαν γιατί τις θεωρούσα πολύ έξυπνες και πετυχημένες και όχι γιατί λένε πάντα την αλήθεια, είναι αυτές που κατατάσσονται θα λέγαμε στις κοινωνικές διαφημίσεις. Τις περισσότερες φορές χρησιμοποιούν με τέτοιον τρόπο την γλώσσα και συνδυάζουν τόσο καλά μια εικόνα, που ως γνωστόν μια εικόνα χίλιες λέξεις, που πραγματικά μένω έκπληκτη!  
Δείτε μερικές:


 
*Σ.τ.Μ: Το σλόγκαν “Live your myth in Greece” όπως είπαμε δεν εξυπηρετεί πολύ πια τους σκοπούς μας ακριβώς λόγω του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Περισσότεροι τουρίστες ξέρουν τα οικονομικά μας παρά την μυθολογία μας! Κι αφού το Δ.Ν.Τ. μας έχει κάνει, ως χώρα, παγκοσμίως γνωστούς και μας ξέρουν όλοι πια, θα πρότεινα το σλόγκαν να μετατραπεί σε: «Ταξιδέψτε στην Ελλάδα. Αυτήν ξέρετε, αυτήν εμπιστεύεστε». Δεν θα ήταν καλύτερο;

Δευτέρα, 2 Αυγούστου 2010

I'm an alien...I'm an Englishman in New York...

Καλοκαίρι και ακόμα και αυτοί που δεν είναι λάτρεις της θάλασσας μια βουτιά θα την κάνουν. Καλοκαίρι κι ακόμα κι αυτοί που δεν έχουν προγραμματίσει διακοπές, κάπου θα βρουν να απλώσουν την πετσέτα τους και να φορέσουν το μαγιό τους! Είναι η περίοδος που απαρνούμαστε οποιαδήποτε σχέση με τα ηπειρωτικά εδάφη και γινόμαστε πιο ευάλωτοι απέναντι σε κάθε τύπου νησιωτισμό. Το ίδιο συμβαίνει και με την στάση της Μεγάλης Βρετανίας, όχι μόνο τα καλοκαίρια αλλά σε όλη την πορεία της ιστορίας της. Ως χώρα, πάντα ερωτευμένη με τις ανοιχτές θάλασσες, τόσο που η ματιά της προς την υπόλοιπη Ευρώπη είναι μυωπική αλλά προς τις ακτές πέρα από τον Ατλαντικό αγέρωχη και ξεκάθαρη! Τι κι αν της έπεφτε και εξακολουθεί να της πέφτει πιο μακριά; Στις πολλά υποσχόμενες Η.Π.Α. ήταν που έβλεπε κάθε όνειρο να πραγματοποιείται. Στην ηπειρωτική Ευρώπη, αυτό που πάντα ήθελε ήταν απλώς να διατηρεί ισορροπίες. Κανείς όμως δεν φανταζόταν τότε οτι οι ΗΠΑ θα γινόταν καζάνι διαφορετικών εθνοτήτων και τόσων ανθρώπων απο κάθε γωνιά της γης που αναζητούσαν απεγνωσμένα το αμερικανικό όνειρο και η διαλογική τους ώθηση τους ανάγκαζε να κρατήσουν την μητρική τους κατά κύριο λόγο στο σπίτι τους. Η αγγλική γλώσσα ήταν αυτή που «ένωσε» αυτόχθονες Ινδιάνους, Αφρικανούς, Ολλανδούς, Γάλλους, Κινέζους, Ιάπωνες κ.α. στα εδάφη της Αμερικής. Κι αν το λαμπρό έτος 1492 άνοιξαν πανιά οι καραβέλες του Κολόμβου κι αργότερα του Βεσπούκι  για τη νέα ήπειρο, στα τέλη του 19ου αιώνα η αγγλική επιστρέφει στην Ευρώπη παραλλαγμένη ή αλλιώς εξαμερικανισμένη. Αν θεωρήσουμε ορόσημα τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας (1776) και το τέλος της δεκαετίας του 1970, διάστημα που επιτρέπει μεγάλες αλλαγές, παρατηρούμε ότι η αγγλική της Αμερικής δεν διαφέρει τελείως από την αγγλική της Μεγάλης Βρετανίας, έτσι ώστε σε καμία περίπτωση να μην μπορούμε να μιλήσουμε για άλλη γλώσσα. Ο Ατλαντικός μάλλον λειτούργησε ως κλειστός κόλπος του κατά τα άλλα αχανούς ευρωαμερικανικού συνόλου και το μεγάλο χρονικό διάστημα μάλλον δεν ήταν αρκετό για να ξεριζώσει το ευρωπαϊκό γλωσσικό υλικό. Κι όμως όλοι μπορούμε να καταλάβουμε ότι ένας αγγλόφωνος από την Αγγλία μοιάζει πολλές φορές εξωγήινος στα μάτια του αγγλόφωνου από τις ΗΠΑ, όπως λέει και το άσμα. Αντιμέτωποι με το καινούργιο περιβάλλον, τη φύση, το διαφορετικό κλίμα κ.τ.λ. οι πρώτοι άποικοι δανείζονται λέξεις από τους αυτόχθονες Ινδιάνους, ενώ στο πεδίο κυρίως της μουσικής και της λαογραφίας δανείζονται από τους Αφρικανούς. Στο πλαίσιο των πολλών μεταναστεύσεων, επιρροές υπήρξαν και από άλλες γλώσσες που έφερναν τα ανθρώπινα ρεύματα μαζί τους. Παρ’ όλα αυτά τα περισσότερα από τα φαινομενικώς πρωτότυπα χαρακτηριστικά της αγγλοαμερικανικής πηγάζουν πράγματι από την αγγλική και ένα αγγλικό αυτί τα αντιλαμβάνεται ως ιδιαίτερα στοιχεία της αγγλοαμερικανικής. Σε φωνητικό επίπεδο το μακρό ο ή το ow των λέξεων boat και know ή το κυλινδούμενο r που ακούγεται μεταξύ των φωνηέντων σε λέξεις όπως better ή latter είναι κάποια από τα χαρακτηριστικά της general american που αντιπαρατίθενται στα oew και t που δείχνουν το γόητρο της Μεγάλης Βρετανίας. Σε μορφολογικό επίπεδο, παρατηρούμε διαφορές στις μετοχές αορίστου. Για παράδειγμα, στις ΗΠΑ χρησιμοποιούνται οι μετοχές burned και dreamed των ρημάτων burn και dream αντίστοιχα, αντί του burnt και dreamt που χρησιμοποιούνται στη Μεγάλη Βρετανία. Σε συντακτικό επίπεδο, η αγγλοαμερικανική χρησιμοποιεί περισσότερα βοηθητικά ρήματα: στην Αμερική θα λέγαμε ότι συνηθίζεται το “Do you have a pencil?” και “I wish I would have done it”, ενώ στη Μεγάλη Βρετανία “Have you got a pencil?” και “I wish I had done it”. Σε λεξιλογικό επίπεδο υπάρχουν περισσότερες διαφορές και μάλιστα είναι οι διαφορές που αναγνωρίζουν πιο εύκολα οι αγγλομαθείς ανά τον κόσμο. Έχουμε και λέμε autumn (φθινόπωρο), biscuit (μπισκότο), flat (διαμέρισμα), handbag (τσάντα) και trousers (παντελόνι) στην Μεγάλη Βρετανία και αντιστοίχως fall, cookie, apartment, purse και pants στην Αμερική. Τα παραπάνω παραδείγματα δεν σημαίνουν ότι ορισμένες από τις βρετανικές λέξεις είναι άγνωστες στην Αμερική. Απλώς δεν συνηθίζονται. Αντίθετα, υπάρχουν και λέξεις που χρησιμοποιούνται στη Μεγάλη Βρετανία αλλά επινοήθηκαν στην Αμερική, όπως belittle (υποβαθμίζω), gobbledygook (πομπώδης λόγος γεμάτος λατινισμούς), lengthy (μακρός) κ.α. Κι αν, τέλος, λάβουμε υπόψή μας και το επίπεδο γραφής, στην Αγγλία θα δούμε colour και centre ενώ στην Αμερική color και center. 
    
*Σ.τ.Μ.:  Εκτός από τα αγγλικά είναι και τα ισπανικά, τα πορτογαλικά και τα γαλλικά που πέρασαν τα κύματα του Ατλαντικού και έφτασαν στην αντίπερα όχθη χωρίς να πνιγούν. Οι γλώσσες που χρειάστηκαν ναυαγοσώστη ήταν μάλλον αυτές των αυτοχθόνων της νέας ηπείρου.

Ακούστε το άσμα που σας έλεγα εδώ:http://www.youtube.com/watch?v=BMXCPANHeYM
Κι επειδή όλα είναι παραφθορές και κλεμμένα, ακούστε το αυθεντικό εδώ:http://www.youtube.com/watch?v=Izfu-OmQbco