*Σ.τ.Μ: Σημείωμα της Μεταφράστριας

Η επιλογή του ονόματος του blog είναι ένας τρόπος απόδοσης φόρου τιμής στους αφανείς ήρωες, στους άγνωστους μεταφραστές, που πάντα μένουν στο περιθώριο. Σε αυτούς που το έργο τους συνήθως δεν λαμβάνεται σοβαρά υπόψη και το όνομά τους δεν αναφέρεται συχνά. Σε όλους αυτούς, που για πολλούς πρέπει να ξέρουν τα πάντα, αλλά για τους περισσότερους δεν κάνουν τίποτα. Είναι μια απάντηση στην ερώτηση: «Με τί ασχολείσαι; Α! Το σπούδασες;» και σε σχόλια τύπου: «Σιγά, μωρέ τη δουλειά! Ανοίγεις λεξικό, βρίσκεις λέξη, κλείνεις λεξικό». Η μετάφραση είναι πολλά παραπάνω από λεξικά και ηλεκτρονικά προγράμματα και η δουλειά του μεταφραστή δεν περιορίζεται στο τέλος μια σελίδας υπό το σύμβολο Σ.τ.Μ! Κι αν για πολλούς, οι μεταφραστές είναι «αόρατοι», εδώ συμμεριζόμαστε την άποψη του M. Serres για τους μεταφραστές, σύμφωνα με την οποία, οι μεταφραστές πρέπει να αποτελέσουν αναπόσπαστο κομμάτι της συντροφιάς των αγγέλων και να μην ξεχνούν ότι ... les pires Anges se voient; les meilleurs disparaissent…(οι χειρότεροι άγγελοι είναι ορατοί, οι καλύτεροι εξαφανίζονται). Με αυτό το blog θα εξαφανιστούμε σίγουρα, παναπεί θα γίνουμε καλύτεροι!

*Σ.τ.Μ.: Κι αν νομίζετε ότι σ’ αυτό το blog θα βρείτε μόνο Μεταφραστικά, γελιέστε! Σε αυτή την πόλη των Αγγέλων…ο Θεός είναι η Γλώσσα, την οποία και θα υμνούμε! ΕυΛόγησον!

Δευτέρα, 28 Φεβρουαρίου 2011

Αριστερά!

Πριν λίγο καιρό είχα εξομολογηθεί το πόσο πολύ μου άρεσε η έκθεση με έργα του Toulouse Lautrec. Από τότε δεν έχω αφήσει έκθεση για έκθεση που υπάρχει στην πόλη και κάθε φορά βρίσκω μια αφορμή για να εμπλουτίσω το blog. Η τελευταία έκθεση λοιπόν που επισκέφτηκα ήταν αυτή που θα βρίσκεται στον πολυχώρο του Μύλου στη Θεσσαλονίκη μέχρι τις 5 Ιουνίου (προλαβαίνετε) με τίτλο «Λεονάρντο Ντα Βίντσι- Εφευρέτης και Επιστήμονας». Μόλις βγήκα από την έκθεση, ένιωσα βέβαια ένα μηδενικό, αλλά ήξερα ότι βρήκα το θέμα της επόμενης ανάρτησής μου! Ο Λεονάρντο εκτός από όλα τα σπουδαία που ήταν, μηχανικός, εφευρέτης, επιστήμονας, αρχιτέκτονας, μουσικός, ζωγράφος και πολλά άλλα, ήταν επίσης αριστερόχειρας! Οι αριστερόχειρες ήταν και πολλές φορές εξακολουθούν να είναι «στιγματισμένοι» κοινωνικά, με αποτέλεσμα οι ίδιοι οι γονείς να επιβάλλουν στα παιδιά τους όχι μόνο κατά τη γραφή αλλά και για οποιαδήποτε άλλη ενέργεια να χρησιμοποιούν το δεξί τους χέρι. Πράγμα απαράδεχτο βέβαια, αλλά τα κοινωνικά κατεστημένα είναι δύσκολο να κατατριφθούν. Στη Βρετανία μία μελέτη τη δεκαετία του 1970 βρήκε ότι περίπου το 11% των νέων  ηλικίας 15 ως 24 ετών ήταν αριστερόχειρες και μόλις το 3% των ανθρώπων από 55 ως 64 ετών, γεγονός που εξηγείται από την «κοινωνική πίεση» για τη χρήση του δεξιού χεριού. Για να περάσουμε τώρα στα λημέρια μας, οι λέξεις που υπάρχουν για τους αριστερόχειρες δεν ήταν πάντα κολακευτικές. Κάποιες από αυτές απλώς ουδέτερες, κάποιες με αρνητικό πρόσημο. Ζερβοχέρης, ζερβός ή ζερβής είναι κάποιες από αυτές που υπάρχουν στο ελληνικό λεξιλόγιο. Η λέξη ζερβός μάλιστα ετυμολογείται από το «ζαρβός» και αυτό από το «ζαβός» = στρεβλός, λοξός, ανάποδος, ανάπηρος, ιδιότροπος. Οι λόγιες αγγλικές λέξεις sinistral και sinistrality, συνώνυμες των «αριστερόχειρας» (left-handed) και «αριστεροχειρία» (left-handedness) αντίστοιχα, προέρχονται από τη λατινική λέξη sinestra = αριστερός, από την οποία ετυμολογείται και η αγγλική λέξη sinister = δυσοίωνος, μοχθηρός, απαίσιος, απειλητικός. Επισής σε πολλές γλώσσες η λέξη «δεξιά» είναι συνώνυμο της ορθότητας, της αυθεντία και της δικαιοσύνης, όπως recht στη γερμανική, droit στη γαλλική, derecho στην ισπανική, direito στην πορτογαλική, ενώ η ρίζα prav στις περισσότερες σλαβικές γλώσσες χρησιμοποιείται σε λέξεις που δηλώνουν ορθότητα ή δικαιοσύνη. Το δεξί χέρι εξάλλου έχει ιστορικά συνδεθεί με την επι-δεξιότητα: και η αγγλική λέξη dexterity = επιδεξιότητα προέρχεται από τη λατινική λέξη dexter = δεξιόχειρας. Στην εβραϊκή, τη σημιτική αλλά και σε άλλες γλώσσες της περιοχής της Μεσοποταμίας, ο όρος «χέρι» ήταν σύμβολο ισχύος, ενώ το αριστερό χέρι θεωρούνταν σύμβολο της κακοτυχίας και της θεϊκής τιμωρίας. Ο Σταυρός γίνεται με το δεξί χέρι από τους Χριστιανούς, ενώ σε μουσουλμανικές και άλλες κοινωνίες ο καθαρισμός των οπισθίων μετά την αφόδευση συνίσταται να γίνεται με το αριστερό χέρι ακόμα και για τους δεξιόχειρες, ώστε να μη «μιανθεί» το «καλό χέρι». Στη σουηδική γλώσσα, vänster σημαίνει αριστερά, ενώ ο όρος vänsterprassel σημαίνει απιστία, μοιχεία, ζαβολιά. Και όλα αυτά ήταν ελάχιστα σε σχέση με όσα στοιχεία βρήκα για τους "χαρακτηρισμούς" των αριστερόχειρων σε διάφορες γλώσσες...

*Σ.τ.Μ.: Λαμβάνοντας υπόψη όλα όσα έκανε στη διάρκεια της ζωής του ο Λεοντάρντο Ντα Βίντσι, ευτυχώς που δεν ήταν δεξιόχειρας!!!

Κυριακή, 27 Φεβρουαρίου 2011

Επιστολές σε Έναν Νεαρό Ποιητή...


Βόρπσβεντε κοντά στη Βρέμη
16 Ιουλίου 1903

Πριν από δεκαπέντε ημέρες εγκατέλειψα πολύ κουρασμένος και άρρωστος το Παρίσι για να ταξιδέψω σε μια μεγάλη πεδιάδα του Βορρά, όπου η απεραντοσύνη, η γαλήνη και ο ουρανός της θα μου ξανάδιναν πάλι την υγεία μου. Όμως βρέθηκα μέσα σε ατελείωτες βροχές, που μόνο σήμερα υποχώρησαν επιτρέποντας να φανεί λίγο φως πάνω από τούτο τον ανεμοδαρμένο τόπο· εκμεταλλεύομαι λοιπόν αυτό το πρώτο φωτεινό διάλειμμα, για να σας απευθύνω έναν χαιρετισμό, αγαπητέ κύριε.
Φίλτατε κύριε Κάπους. Άργησα πάρα πολύ να σας απαντήσω, αλλά δεν ξέχασα το γράμμα σας – αντίθετα. Ήταν από εκείνα που μπορείς να ξαναδιαβάσεις όταν τα βρεις ανάμεσα σε άλλα και τώρα σας πλησίασα ακόμη περισσότερο. Μιλώ για την επιστολή σας της 2ας Μαϊου – τη θυμάστε ασφαλώς. Τώρα που τη διαβάζω μέσα στην ησυχία της απομακρυσμένης περιοχής όπου βρίσκομαι, με συγκινεί η ανησυχία σας για τη ζωή ακόμη περισσότερο απ’ ότι στο Παρίσι, όπου όλα ηχούν και σβήνουν διαφορετικά λόγω του υπερβολικού θορύβου που κάνει να δονείται το καθετί. Εδώ όπου με αγκαλιάζει μια θαυμάσια, μεγαλειώδης φύση, που τη διασχίζουν οι θαλάσσιοι άνεμοι, αναλογίζονται οτι κανείς άνθρωπος δεν μπορεί να σας δώσει απαντήσεις σ' εκείνα τα ερωτήματα και τα αισθήματα, που ζουν τη δική τους ζωή μέσα στα βάθη τους· γιατί ακόμα και οι καλύτεροι των ανθρώπων προδίδονται από τις λέξεις όταν αυτές σημαίνουν κάτι τόσο λεπτό ή αδύνατο να εκφραστεί. παρ’ όλ’ αυτά πιστεύω πως δεν πρέπει να μείνετε χωρίς κάποια λύση αν εμμένετε σε πράγματα που μοιάζουν με όσα ξεκουράζουν τη στιγμή αυτή τα μάτια μου. Εάν στραφείτε προς τη φύση, σε ό, τι απλό κρύβει μέσα της, στα πολύ μικρά πράγματα που μόλις διακρίνονται και που εντελώς άξαφνα μπορεί να γίνουν μεγάλα ή απροσμέτρητα· εάν αγαπήσετε τα ασήμαντα και με τρόπο ταπεινό προσπαθήσετε σαν υπηρέτης να κερδίσετε την εμπιστοσύνη όλων αυτών που φαίνονται φτωχά: τότε τα πάντα θα γίνουν ευκολότερα, αρμονικότερα και τρόπον τινά πιο συμφιλιωμένα, όχι στο μυαλό σας που θα πισωπατήσει απορημένο, αλλά στα ενδόμυχα της συνείδησής σας, που θα αφυπνίσθεί και θα γνωρίσει. Είστε τόσο νέος, τόσο πρωτόβγαλτος σε όλα! Θα ήθελα λοιπόν να σας παρακαλέσω με όλη μου τη δύναμη, αγαπητέ κύριε, να κάνετε υπομονή για ό,τι παραμένει άλυτο στην καρδιά σας και να επιχειρήσετε να αγαπήσετε τις ίδιες σας τις ερωτήσεις, σαν να ήταν καλοκλειδωμένα δωμάτια ή βιβλία που είναι γραμμένα σε μια εντελώς άγνωστη γλώσσα. Μην προσπαθήσετε να βρείτε τώρα τις απαντήσεις που είναι αδύνατον να σας δοθούν, γιατί δεν θα μπορούσατε να τις ζήσετε. Αυτό που έχει σημασία είναι να ζήσετε το καθετί! Ζωή είναι τώρα οι ερωτήσεις σας…
………


Δικός σας
Ράϊνερ Μαρία Ρίλκε

*Σ.τ.Μ.:  «Επιστολές σε έναν νεαρό ποιητή» του Ράϊνερ Μαρία Ρίλκε, του σημαντικότερου ποιητή της γερμανόφωνης λογοτεχνίας του 20ου αιώνα, σε απίστευτη μετάφραση και επίμετρο του Αλέξανδρου Ίσαρη από τις εκδόσεις Αρμός. Το παραπάνω ήταν μόνο ένα απόσπασμα…  



Κυριακή, 20 Φεβρουαρίου 2011

Ό,τι καλύτερο...μετά τη μαμά!

Με αφορμή διάφορες Παγκόσμιες Μέρες…θυμάμαι ότι σε αυτό εδώ το blog έχουμε αναφερθεί στα αρνητικά αισθήματα που τρέφουμε γι’ αυτές. Στις 21 Φεβρουαρίου όμως είναι η  Παγκόσμια Hμέρα Μητρικής Γλώσσας και σίγουρα δεν υπήρχε περίπτωση να την αφήσουμε να περάσει έτσι. Η Παγκόσμια Ημέρα Μητρικής Γλώσσας, καθιερώθηκε από τη Γενική Συνέλευση της UNESCO το Νοέμβριο του 1999 με αφορμή τη σφαγή της Ντάκα στις 12 Φεβρουαρίου του 1952, όταν φοιτητές του Ανατολικού Πακιστάν (σημερινό Μπαγκλαντές) ξεσηκώθηκαν προκειμένου να εμποδίσουν την κατάργηση της γλώσσας τους «Μπενγκαλί» και την υιοθέτηση της επίσημης «Ουρντού». Η διαμαρτυρία τους πνίγηκε στο αίμα. Θυμηθήκαμε, όμως, το περιστατικό αρκετά χρόνια μετά, μόλις το 2000 και από τότε το θυμόμαστε πάντα το δεύτερο μήνα κάθε νέου έτους. Να γιατί είναι "τρελές" οι Παγκόσμιες Ημέρες! Στο σημείο, όμως που θα ήθελα να μείνω είναι ότι σύμφωνα με έρευνες η μητρική γλώσσα «γράφεται» μέσα μας ακόμα από τη στιγμή που θα πρωτοεγκατασταθούμε στη μήτρα της μαμάς μας!
Οι επιστήμονες κατέληξαν σε αυτό το συμπέρασμα, αφού πρωτίστως κατέγραψαν και ανέλυσαν το κλάμα 60 νεογέννητων, τριών ως πέντε ημερών, τα μισά από τα οποία είχαν γερμανόφωνους γονείς, ενώ τα υπόλοιπα γαλλόφωνους. Ανακάλυψαν, λοιπόν, εμφανείς διαφορές ανάλογα με τη μητρική γλώσσα του κάθε βρέφους. Τα βρέφη των γερμανόφωνων έκλαιγαν ακολουθώντας έναν συγκεκριμένο τονισμό, ο οποίος παρουσίαζε σταδιακή ύφεση, ενώ αντιθέτως τα βρέφη των γαλλόφωνων ακολουθούσαν έναν τονισμό, ο οποίος συνεχώς αυξανόταν, χαρακτηριστικά τα οποία συνάδουν, σύμφωνα πάντα με τους ειδικούς, με τη γερμανική και τη γαλλική γλώσσα αντιστοίχως. Η έρευνα αυτή έδειξε όχι μόνο ότι η μητρική γλώσσα εγγράφεται από τη βρεφική μας ηλικία αλλά και ότι ταυτίζεται με τη συναισθηματική μας γλώσσα, καθώς στην μητρική μας εκφράζουμε τα πιο κρυφά μας μυστικά, τις πιο λεπτές ψυχικές μας εκφάνσεις αλλά και σε αυτήν τη γλώσσα...μιλάμε με τον εαυτό μας, όσες γλώσσες κι αν ξέρουμε ή μαθαίνουμε στην ενήλικη ζωή. Η UNESCO τονίζει ότι σχεδόν οι μισές από τις ομιλούμενες σήμερα γλώσσες κινδυνεύουν να περιοριστούν ή ακόμα και να εξαφανιστούν σε πολλά σημεία του πλανήτη ενώ η UNICEF στη Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού, που προώθησε στον ΟΗΕ, αναφέρει ρητά το ζήτημα σεβασμού προς τη μητρική γλώσσα κυρίως στα Άρθρα 29 και 30:
Άρθρο 29 - Στόχοι της Εκπαίδευσης
1. Τα Συμβαλλόμενα Κράτη συμφωνούν ότι η εκπαίδευση του παιδιού πρέπει να αποσκοπεί:
.................
γ) Στην ανάπτυξη του σεβασμού για τους γονείς του παιδιού, την ταυτότητά του, τη γλώσσα του και τις πολιτιστικές του αξίες, καθώς και του σεβασμού του για τις εθνικές αξίες της χώρας στην οποία ζει, της χώρας από την οποία μπορεί να κατάγεται και για τους πολιτισμούς που διαφέρουν από το δικό του.
.................
Άρθρο 30 - Παιδιά μειονοτήτων
Στα κράτη όπου υπάρχουν εθνικές, θρησκευτικές γλωσσικές μειονότητες ή πρόσωπα αυτόχθονης καταγωγής, ένα παιδί αυτόχθονας ή που ανήκει σε μία από αυτές τις μειονότητες δεν μπορεί να στερηθεί το δικαίωμα να έχει τη δική του πολιτιστική ζωή, να πρεσβεύει και να ασκεί τη δική του θρησκεία ή να χρησιμοποιεί τη δική του γλώσσα από κοινού με τα άλλα μέλη της ομάδας του.

Εννοείτε πως είναι πολλές οι περιπτώσεις, όπου δεν υπάρχει ίχνος σεβασμού προς τις μητρικές γλώσσες ή τις μειονοτικές-περιφερειακές. Άλλωστε, λόγω σχετικού περιστατικού καθιερώθηκε και η εν λόγω Παγκόσμια Ημέρα! Αλλά, από την άλλη πολλές φορές η προστασία μιας γλώσσας καταντά υπερ-προστασία, με την αρνητική έννοια. Ξεχνάμε δηλαδή ότι η γλώσσα δεν παύει να εξελίσσεται και οτιδήποτε νέο σε αυτήν το θεωρούμε πρόβλημα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η Κίνα, όπου πλέον απαγορεύεται σε εφημερίδες, εκδότες και ιστοσελίδες να χρησιμοποιούν ξένες λέξεις, ξένα ακρωνύμια, συντμήσεις λέξεων καθώς και τα περίφημα Chinglish!

*Σ.τ.Μ.: Όσες είστε σε ενδιαφέρουσα (και είστε πολλές, αν λάβω ως δείγμα το κοινωνικό μου περιβάλλον) μην σκέφτεστε σε τι κόσμο θα φέρετε τα παιδιά σας. Τώρα είναι αργά! Η «πρωτο-εγκατάσταση» του εμβρύου στη μήτρα έχει γίνει! Αρχίστε με αφηγήσεις παραμυθιών, απαγγελίες ποιημάτων, αρχαίους συγγραφείς (οι Όρνιθες του Αριστοφάνη θα ήταν καλή αρχή για τα μωρά σας) με καθαρή και μπάσα φωνή, η οποία θα διαπερνά τα τοιχώματα της μήτρας! Τους Μπαμπινιώτηδες της νέας γενιάς θα φέρετε στον κόσμο! Καλή Λευτεριά!

Δείτε περισσότερα:

Παρασκευή, 18 Φεβρουαρίου 2011

Της Γλώσσας Ρόδι και Ροδάνι...

«Τα δυο αδέρφια συνήθιζαν να παίζουν με μια υδρόγειο σφαίρα. Καθώς τη στριφογύριζαν και τη στριφογύριζαν, με κλειστά μάτια, σημάδευαν με το δάχτυλό τους ένα σημείο. Και εάν τύχαινε το σημείο εκείνο να είναι το Πεκίνο ή η Μαδαγασκάρη ή το Μεξικό, τότε έψαχναν στις βιβλιοθήκες να βρουν βιβλία με ιστορίες για τον τόπο που διάλεξαν.
Αγαπούσαν το διάβασμα. Το χαίρονταν. Το φως στο παραθύρι τους ήταν αναμμένο ως αργά το βράδυ. Με το «φως» των βιβλίων βρέθηκαν να περπατούν στο σινικό τείχος στην Κίνα, ν’ ακούν το τραγούδι του ωκεανού παρέα με τους Βίκινγκς, να ζουν δίπλα στις πυραμίδες της αρχαίας Αιγύπτου, να γλιστρούν με το έλκηθρο στις παγωμένες λίμνες συντροφιά με τους Εσκιμώους, να παίρνουν μέρος στους αγώνες της αρχαίας Ολυμπίας, να στεφανώνονται μ’ ένα κλωνάρι αγριελιάς.
Όταν τα έπαιρνε ο ύπνος, τα παραμύθια, οι ιστορίες, οι θρύλοι, οι τόποι, οι συγγραφείς, οι ήρωες μπερδεύονταν στα όνειρά τους, καθώς έρχονταν να τους νανουρίσουν απαλά: Ο Αίσωπος διηγιόταν τους μύθους του στη Σεχραζάτ από το πιο ψηλό σημείο του πύργου του Άιφελ, ο Χριστόφορος Κολόμβος άκουγε τον Τομ Σόγερ να του λέει τις σκανταλιές του σ’ ένα ποταμόπλοιο του Μισσισσιπή, η Αλίκη ταξίδευε στη χώρα των θαυμάτων μέσα σ’ ένα έλκηθρο συντροφιά με τη Μαίρη Πόπινς, ο Άντερσεν έλεγε τα δικά του παραμύθια στην αράχνη Ανάνσε έξω από την πυραμίδα.
Το παιχνίδι με την υδρόγειο σφαίρα σε συνδυασμό με τα βιβλία διασκέδαζε αφάνταστα τα δυο αδέρφια, γιατί δεν τελείωνε ποτέ. Είχανε βρει έναν τρόπο να γίνουν θαλασσοπόροι κι εξερευνητές μέσα από τις σελίδες τους. Με το «φως» τους κατακτούσαν τον πλανήτη, ζούσαν διάφορους πολιτισμούς, διάφορες ςποχές, θαύμαζαν την ποικιλία τους. με λίγα λόγια, συναντούσαν τη ζωή στο μεγάλο κόσμο, έξω από την μικρή τους καμαρούλα. Πετούσαν παντού, ταξίδευαν παντού, ονειρεύονταν.

Και βέβαια ξεχνούσαν να κλείσουν το φως!

-    Παιδιά, πότε επιτέλους θα κοιμηθείτε; τους φώναζαν οι γονείς τους. Είναι αργά. Σβήστε το φως!

-    Δεν μπορούμε, τους απαντούσαν. Το «φως» των βιβλίων δε σβήνει ποτέ.»


Αγγελική Βαρελά, περιοδικό «Ερευνητές», Η Καθημερινή, 3/4/04


*Σ.τ.Μ.: Υπό τον τίτλο «Ο μαγικός κόσμος των βιβλίων», βρήκα το παραπάνω απόσπασμα στο βιβλίο της Γλώσσας της Έ Δημοτικού. Το ακόμα πιο ωραίο είναι οτι το βιβλίο απ’ έξω γράφει:  «Της Γλώσσας Ρόδι και Ροδάνι»!Τι γλυκό...

Κυριακή, 6 Φεβρουαρίου 2011

Belle Époque...

Μετά από αρκετές μέρες απουσίας, βρήκα τον χρόνο επιτέλους να επιστρέψω στην αγαπημένη μου συνήθεια. Ο βασικός λόγος όμως που με έκανε να μην χάσω λεπτό και να μην θέλω δεύτερη σκέψη, παρά να κάτσω στον υπολογιστή μου και να γράψω ήταν η σημερινή μου επίσκεψη στο Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Το επισκέφτηκα για να δω την έκθεση με έργα του Toulouse Lautrec. Δεν ήξερα ποιό έργο να πρωτοκοιτάξω! Διάβαζα και ξαναδιάβαζα τις πληροφορίες, που πλαισίωναν τα έργα του, προκειμένου να συγκρατήσω όσο το δυνατόν περισσότερες πληροφορίες. Πολύ ιδιαίτερη φυσιογνωμία ο κύριος Lautrec, από αριστοκρατική οικογένεια και μάλιστα από γονείς που συνδέονταν με συγγένεια πρώτου βαθμού, με αποτέλεσμα ο μικρός αδερφός του να πεθάνει λίγο μετά τη γέννηση του και ο ίδιος ο Lautrec να βασανίζεται σε όλη του τη ζωή, λόγω γενετικών ανωμαλιών. Προκειμένου να μείνει η περιουσία στην ίδια οικογένεια, ποιος νοιαζόταν για αιμομιξίες! Τα πόδια του σταμάτησαν να αναπτύσσονται φυσιολογικά με αποτέλεσμα το ύψος του να φτάνει μόλις το 1.5 μέτρο. Εξαιτίας αυτής της ανωμαλίας στη σωματική του διάπλαση, αδυνατούσε να ακολουθήσει μία συμβατική κοινωνική ζωή, γεγονός που πιθανώς λειτούργησε καταλυτικά στο να αφοσιωθεί στη ζωγραφική. Κι ενώ οι ορμές και το πάθος του ξεχείλιζαν, ήταν σε κάθε περίπτωση δύσκολο να συμφιλιωθεί με την εμφάνισή του. Στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής του αντιμετώπισε πρόβλημα αλκοολισμού και τελικά πέθανε σε ηλικία 37 ετών, έχοντας προσβληθεί από σύφιλη. Αυτά ήταν εν ολίγοις όσα διάβασα, ή έστω όσα έμειναν στο μυαλό μου. Όποια πληροφορία υπήρχε στα ελληνικά υπήρχε και στα γαλλικά κι εγώ διάβαζα και τα δυο. Το θέμα όμως είναι ότι…γαλλικά δεν ξέρω! Και έτσι το πήρα απόφαση! Θα μάθω γαλλικά! Η γαλλική γλώσσα ανήκει στις ρομανικές γλώσσες, ενώ 600 περίπου εκατομμύρια άνθρωποι έχουν τα γαλλικά ως μητρική, πρώτη ή δεύτερη γλώσσα. Το 2006 ήταν η 4η ομιλούμενη γλώσσα στον κόσμο με 520 εκατομμύρια ομιλητές. Λαμβάνοντας υπόψη το προφανές, η αύξηση αυτή δικαιολογείται κυρίως από την φρενήρη πληθυσμιακή αύξηση των αφρικανικών χωρών, όπου κατά βάση ομιλείται η γαλλική λόγω αποικιοκρατίας. Η Ελλάδα ανήκει στην Παγκόσμια Οργάνωση Γαλλοφωνίας (OIF), τα γαλλικά είναι μία από τις δύο γλώσσες εργασίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, παραδοσιακά η γλώσσα της διπλωματίας καθώς και δεύτερη ξένη γλώσσα διδασκαλίας στα σχολεία όλης της Ευρώπης μετά τα αγγλικά. Επίσης, είναι επίσημη γλώσσα για τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή, τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, η μόνη επίσημη γλώσσα για την Παγκόσμια Ταχυδρομική Ένωση και η γλώσσα εργασίας των περισσότερων φοιτητών στο Τμήμα Ξένων Γλωσσών Μετάφρασης και Διερμηνείας…


















*Σ.τ.Μ.: Όλα τα παραπάνω τα ήξερα, αλλά ποτέ δεν είχα σε «εκτίμηση» τα γαλλικά. Και τελικά με ενέπνευσε ο Lautrec, η Belle Époque, τα καμπαρέ, οι οίκοι ανοχής και τα ελαφρά ήθη του Παρισιού του 19ου αιώνα; Pourqui pas? 

Η έκθεση θα διαρκέσει ως 27 Φεβρουαρίου
Info:   http://www.tf.auth.gr/teloglion/default.aspx?lang=el-GR&loc=1&&page=558&eventid=540