*Σ.τ.Μ: Σημείωμα της Μεταφράστριας

Η επιλογή του ονόματος του blog είναι ένας τρόπος απόδοσης φόρου τιμής στους αφανείς ήρωες, στους άγνωστους μεταφραστές, που πάντα μένουν στο περιθώριο. Σε αυτούς που το έργο τους συνήθως δεν λαμβάνεται σοβαρά υπόψη και το όνομά τους δεν αναφέρεται συχνά. Σε όλους αυτούς, που για πολλούς πρέπει να ξέρουν τα πάντα, αλλά για τους περισσότερους δεν κάνουν τίποτα. Είναι μια απάντηση στην ερώτηση: «Με τί ασχολείσαι; Α! Το σπούδασες;» και σε σχόλια τύπου: «Σιγά, μωρέ τη δουλειά! Ανοίγεις λεξικό, βρίσκεις λέξη, κλείνεις λεξικό». Η μετάφραση είναι πολλά παραπάνω από λεξικά και ηλεκτρονικά προγράμματα και η δουλειά του μεταφραστή δεν περιορίζεται στο τέλος μια σελίδας υπό το σύμβολο Σ.τ.Μ! Κι αν για πολλούς, οι μεταφραστές είναι «αόρατοι», εδώ συμμεριζόμαστε την άποψη του M. Serres για τους μεταφραστές, σύμφωνα με την οποία, οι μεταφραστές πρέπει να αποτελέσουν αναπόσπαστο κομμάτι της συντροφιάς των αγγέλων και να μην ξεχνούν ότι ... les pires Anges se voient; les meilleurs disparaissent…(οι χειρότεροι άγγελοι είναι ορατοί, οι καλύτεροι εξαφανίζονται). Με αυτό το blog θα εξαφανιστούμε σίγουρα, παναπεί θα γίνουμε καλύτεροι!

*Σ.τ.Μ.: Κι αν νομίζετε ότι σ’ αυτό το blog θα βρείτε μόνο Μεταφραστικά, γελιέστε! Σε αυτή την πόλη των Αγγέλων…ο Θεός είναι η Γλώσσα, την οποία και θα υμνούμε! ΕυΛόγησον!

Σάββατο, 18 Σεπτεμβρίου 2010

Τώρα στα γεράματα, μάθε γέρο γράμματα!

Προχθές, ξαφνιάστηκα ευχάριστα όταν στο φροντιστήριο ξένων γλωσσών που δουλεύω, μπήκε αναζητώντας πληροφορίες ένας κύριος γύρω στα 65-70. Αρχικά θεώρησα πως βρισκόταν εκεί γιατί προφανώς είχε αναλάβει να ενημερωθεί για τον εγγονό ή την εγγονή του. Έκανα λάθος όμως! Είναι, λέει, συνταξιούχος, με ακμαίο ηθικό, όρεξη για μάθηση και ελεύθερο χρόνο που θέλει να αξιοποιήσει όσο το δυνατόν περισσότερο. Έτσι, αποφάσισε πως δεν είναι αργά για να μάθει μια ξένη γλώσσα. Σύμφωνα με τις προτιμήσεις του μάλιστα, γαλλικά ή γερμανικά, καθώς έκρινε ότι στα αγγλικά ήταν σαΐνι! Αυτό που τον προβλημάτισε ήταν ότι αν δεν σχηματιστεί τμήμα ενηλίκων, πώς θα τον αντιμετώπιζαν τα παιδάκια στο τμήμα των αρχάριων. Για λύσει αυτό το πρόβλημα θα έπειθε μερικούς φίλους του, κάποιους άλλους παππούδες από το καφενείο, όπως μου είπε, να γραφτούν κι εκείνοι ώστε να δημιουργηθεί τμήμα. Το ίδιο βράδυ όταν επέστρεψα σπίτι, είπα να διαβάσω λίγο γιατί οι εξετάσεις του μεταπτυχιακού πλησιάζουν και είναι σίγουρα δύσκολο να συνδυάζεις σπουδές με δουλειά. Καθώς πρόκειται για μεταπτυχιακό Εφαρμοσμένης Γλωσσολογίας και επηρεασμένη από το σχετικό περιστατικό που βίωσα το πρωί, διάβασα ένα απόσπασμα για τον Γραμματισμό ενηλίκων και την διαδικασία απόκτησης της πρώτης/μητρικής και δεύτερης/ξένης γλώσσας. Η απόκτηση της γλώσσας αποτελεί ένα από τα πιο εντυπωσιακά πράγματα κατά την διαδικασία ανάπτυξης και εξέλιξης του ανθρώπου. Είναι πραγματικά περίεργο το πώς μας κάνουν να γελάμε τα τριών μηνών μωρά, όταν αρχίζουν να βγάζουν τους πρώτους ήχους και στ’ αλήθεια αξιοθαύμαστο όταν από πολύ μικρή ηλικία τα παιδιά όχι μόνο μαθαίνουν ταχύτατα νέες λέξεις αλλά και να σχηματίζουν ολοκληρωμένες προτάσεις με νόημα. Μέχρι την ηλικία των τριών ετών τα παιδιά μπορούν να θέσουν ερωτήσεις, να περιγράψουν ένα πραγματικό γεγονός αλλά και να διηγηθούν φανταστικές ιστορίες. Κι αν η μεταγλωσσική ικανότητα ξεκινάει αργότερα, όταν τα παιδιά μαθαίνουν ουσιαστικά να γράφουν, η ικανότητα κατανόησης και χρήσης της γλώσσας, προκειμένου να εκφραστούν, αναπτύσσεται ήδη από τα προσχολικά χρόνια. Ο τρόπος απόκτησης της μητρικής γλώσσας, σύμφωνα με γλωσσολόγους και ψυχολόγους, παρουσιάζει πολλές ομοιότητες με την απόκτηση της δεύτερης/ξένης γλώσσας, γι’ αυτό και πολλά βιβλία ή μέθοδοι διδασκαλίας ξένων γλωσσών λαμβάνουν υπόψή τους τα ευρήματα των ερευνών πάνω στην απόκτηση της μητρικής. Το σίγουρο είναι ότι όταν ένας ενήλικας προσπαθεί να μάθει μια ξένη γλώσσα μάλλον θα δυσκολευτεί περισσότερο από τα εγγόνια του ακόμα κι αν αφιερώνει περισσότερο χρόνο για διάβασμα. Και θα δυσκολευτεί όχι μόνο γιατί με τα χρόνια οι ικανότητες εμπέδωσης και αφομοίωσης περιορίζονται αλλά και γιατί έχει περάσει καιρός από την τελευταία φορά που κάθισε σε θρανίο. Ο τρόπος διδασκαλίας, οι σχέσεις μαθητών και δασκάλων, τα βιβλία και το εκπαιδευτικό υλικό δεν θα τον κάνουν να νοσταλγήσει τα μαθητικά του χρόνια, αλλά μάλλον να αγχωθεί και να τα παρατήσει ή να νιώσει την πρόκληση και να πεισμώσει. Ευχόμαστε στο συγκεκριμένο και κάθε άλλο κύριο με παρόμοια ενδιαφέροντα να συμβεί το δεύτερο.

*Σ.τ.Μ.: Χαρά στο κουράγιο σας παππούδες! Εδώ που είμαστε ήσασταν κι εκεί που είστε θα' ρθούμε!  

3 σχόλια:

myrtou είπε...

Απ' ότι έμαθα, το καλοκαίρι ο συγκεκριμένος κύριος έκανε μαθήματα ιστιοπλοΐας. Τώρα θέλει να μάθει βιολί και γερμανικά. Το Φεβρουάριο φεύγει για erasmous...:P

Bery είπε...

χαχαχαχχαχχαχχαχαχχαχχαχχα! Κι η γυναίκα του διδάσκει μπαλέτο και γιόγκα, σπουδάζει sculpture στο St. Martin College και είναι η Ελληνίδα για την οποία τραγουδάνε οι Pulp http://www.youtube.com/watch?v=DqgXzPfAxjo!χαχαχχαχαχχαχχαχαχχ!!!

hatsou είπε...

Πολύ ωραίο ποστ για άλλη μια φορά δεσποινίς! Ποτέ δεν είναι αργά δε λέει ο σοφός λαός; Χαράς το κουράγιο του κυρίου, ελπίζω να τα καταφέρει. Και ας μη λέμε πολλά, γιατί ξέρω κόσμο (πχ που ισως άφησε σχόλιο για αυτο το ποστ...λεμε) τόσο σαλεμένο που ικανό τον έχω όταν πάμε 70 να θέλει να πάει εράσμους...γκουχου...γκουχου...