*Σ.τ.Μ: Σημείωμα της Μεταφράστριας

Η επιλογή του ονόματος του blog είναι ένας τρόπος απόδοσης φόρου τιμής στους αφανείς ήρωες, στους άγνωστους μεταφραστές, που πάντα μένουν στο περιθώριο. Σε αυτούς που το έργο τους συνήθως δεν λαμβάνεται σοβαρά υπόψη και το όνομά τους δεν αναφέρεται συχνά. Σε όλους αυτούς, που για πολλούς πρέπει να ξέρουν τα πάντα, αλλά για τους περισσότερους δεν κάνουν τίποτα. Είναι μια απάντηση στην ερώτηση: «Με τί ασχολείσαι; Α! Το σπούδασες;» και σε σχόλια τύπου: «Σιγά, μωρέ τη δουλειά! Ανοίγεις λεξικό, βρίσκεις λέξη, κλείνεις λεξικό». Η μετάφραση είναι πολλά παραπάνω από λεξικά και ηλεκτρονικά προγράμματα και η δουλειά του μεταφραστή δεν περιορίζεται στο τέλος μια σελίδας υπό το σύμβολο Σ.τ.Μ! Κι αν για πολλούς, οι μεταφραστές είναι «αόρατοι», εδώ συμμεριζόμαστε την άποψη του M. Serres για τους μεταφραστές, σύμφωνα με την οποία, οι μεταφραστές πρέπει να αποτελέσουν αναπόσπαστο κομμάτι της συντροφιάς των αγγέλων και να μην ξεχνούν ότι ... les pires Anges se voient; les meilleurs disparaissent…(οι χειρότεροι άγγελοι είναι ορατοί, οι καλύτεροι εξαφανίζονται). Με αυτό το blog θα εξαφανιστούμε σίγουρα, παναπεί θα γίνουμε καλύτεροι!

*Σ.τ.Μ.: Κι αν νομίζετε ότι σ’ αυτό το blog θα βρείτε μόνο Μεταφραστικά, γελιέστε! Σε αυτή την πόλη των Αγγέλων…ο Θεός είναι η Γλώσσα, την οποία και θα υμνούμε! ΕυΛόγησον!

Παρασκευή, 11 Ιουνίου 2010

Πάμε Μουντιάλ!

Τον τελευταίο καιρό όπου σταθώ κι όπου παραπατήσω, συζητήσεις για το ποδόσφαιρο ακούω! Στο δρόμο, στο λεωφορείο, στην τηλεόραση… Δικαιολογημένα βέβαια καθώς το Μουντιάλ είναι πλέον γεγονός! Αυτό όμως που με κάνει να αγανακτώ είναι το γεγονός οτι είμαι άσχετη από…μπάλα! Επομένως κάθε «ποδοσφαιρική» συζήτηση είναι βαρετή για μένα και δεν με πείθουν όταν λένε σε διάφορες εκπομπές, απευθυνόμενοι στο γυναικείο και συνήθως λιγότερο μυημένο στο ποδόσφαιρο πληθυσμό, ότι η περίοδος είναι μια καλή περίπτωση να βγείτε με τις φίλες σας, να πάτε για ψώνια και να αφιερώσετε χρόνο στον εαυτό σας, χωρίς να κουδουνίζουν στα αφτιά σας τα σχόλια του ενοχλημένου φίλου σας. Ή από την άλλη να κάνετε οφθαλμόλουτρο με τα καλογυμνασμένα κορμιά των ποδοσφαιριστών που θα παρελαύνουν στις οθόνες σας!  Αποφάσισα λοιπόν να κάνω μια μικρή έρευνα στο διαδίκτυο μήπως βρω κι εγώ μια «πλευρά» της μπάλας που να με αγγίζει περισσότερο. Βρήκα λοιπόν ότι το ποδόσφαιρο και η λογοτεχνία είναι δυο πράγματα με πολλά κοινά. Πέρα από το γεγονός ότι και τα δυο κατά τη γνώμη μου θέλουν πάθος, ο άμεσος παραλληλισμός τους προκύπτει αν λάβουμε υπόψη οτι και στις δυο περιπτώσεις οι ρίζες τους χάνονται στο μακρινό παρελθόν! Πώς να εξηγήσεις την απαρχή του ποδοσφαίρου, από τη στιγμή που και στην Οδύσσεια ακόμη η Ναυσικά και οι φίλες της μετά το μπάνιο στο ποτάμι, πέταξαν τα μαντήλια τους και άρχισαν να παίζουν με κάποιο είδος μπάλας; (!) Και πού απο την άλλη να αναζητήσεις τις ρίζες της λογοτεχνίας, αφού η ιστορία ύπαρξης του ανθρώπου συμπίπτει με την ιστορία ύπαρξης κάποιου είδους λογοτεχνίας; Δεν υπάρχει αρχή και τέλος, όπως με καθετί παθιάζει τόσο πολύ το ανθρώπινο είδος! Με την έρευνα, λοιπόν, που έκανα, ανακάλυψα ότι μεγάλοι και τρανοί συγγραφείς είχαν οι περισσότεροι μια σχέση αγάπης και μίσους με το ποδόσφαιρο, ενώ είναι μεγάλος ο αριθμός των δοκιμίων, μυθιστορημάτων, αφηγήσεων, άρθρων, θεατρικών κ.α που γράφτηκαν ανά τον κόσμο κι έχουν στην πυρήνα τους το ποδόσφαιρο. Ο Σαίξπηρ, για παράδειγμα, όπως και ο Τζόρτζ Όργουελ ήταν φανατικά πολέμιοι της μπάλας. Ο πρώτος έβαζε στο στόμα των ηρώων του λόγια απέχθειας για τη «στρογγυλή θεά», ενώ ο δεύτερος θεωρούσε οτι με το ποδόσφαιρο έβγαινε άουτ το κύρος της αγγλικής κοινωνίας και ηθικής! Ο αργεντινός ποιητής Χόρχε Μπόρχες επίσης φέρεται να έχει δηλώσει, ότι το ποδόσφαιρο είναι δημοφιλές ακριβώς επειδή και η ηλιθιότητα είναι δημοφιλής, ενώ ο βρετανός ποιητής Κίπλινγκ  δήλωνε το 1902 ότι δεν μπορεί να καταλάβει αλλά ούτε και να πάρει στα σοβαρά όλους αυτούς που βάζουν τις ψυχές τους να μαλώνουν με άλλους βλάκες μόνο και μόνο για τα γκολ! Από την άλλη, ο Ζαν-Πωλ Σαρτρ δήλωσε ότι το ποδόσφαιρο είναι η μεταφορά της ίδιας της ζωής και ο φιλόσοφος Σέρτζιο Τζιβόνε παίρνοντας την πάσα από τον Σαρτρ είπε ότι η ζωή είναι μια μεταφορά του ποδοσφαίρου! Επίσης ο Έλιοτ θεωρεί το ποδόσφαιρο ως βασικό στοιχείο πολιτισμού ενώ για να περάσουμε στην άμυνα της εθνικής λογοτεχνίας αξίζει τον κόπο να πούμε ότι ο Έλληνας διανοούμενος, ο οποίος είχε στενή σχέση με το ποδόσφαιρο και το χαρακτήριζε ως μια από τις αγάπες της ζωής του, ανάμεσα στην αγάπη του για τα παλιά περιοδικά και το τσιγάρο, ήταν ο Μανώλης Αναγνωστάκης, φανατικός ΠΑΟΚτζης στα φοιτητικά του χρόνια στη Θεσσαλονίκη! Το πρώτο μυθιστόρημα, όμως που γράφηκε με θέμα το ποδόσφαιρο ήταν το "Ο δρόμος προς τη δόξα" του Κώστα Χατζηαργύρη το 1957. Μετά απο αυτό ακολουθούν ένα σωρό έργα για το ποδόσφαιρο, που αν τα κατέγραφα, δεν θα μου' φτανε ολόκληρη μέρα! Δεν πρόκειται όμως να πάρω κόκκινη κάρτα γιατί δεν θα παραλείψω να αναφέρω τον Γιώργο Κεντρωτή και το βιβλίο του "Στις κερκίδες του Λόγου, Γλώσσα-Λογοτεχνία-Μετάφραση-Ποδόσφαιρο", που και μόνο ο τίτλος του βιβλίου περιγράφει τον συγγραφέα και τις δικές του, αυτή τη φορά, αγάπες, με τις οποίες έχει βάλει γκολ και στη δική μου καρδιά, με λιγότερο επιτυχημένη την προσπάθεια του να μου μεταγγίσει την αγάπη του και για το ποδόσφαιρο! Όπως και να’ χει κερδίζει 3-1!

 *Σ.τ.Μ.: Η αλήθεια είναι ότι ήταν άκρως ενδιαφέρουσα η περιήγηση μου στο διαδίκτυο και πολλά έμαθα. Αλλά αν αφήσω στην άκρη τη λογοτεχνία, μια «πλευρά» της μπάλας που να με αγγίζει δεν βρήκα. Είναι τόσο δύσκολο για μένα, σαν να προσπαθώ να τετραγωνίσω τον κύκλο…Και μπορεί να μην πήρα κόκκινη κάρτα που δεν μπόρεσα να καταγράψω όλα τα έργα που έχουν γραφτεί για το ποδόσφαιρο, αλλά αν μου έδινε ποτέ κάτι ο κ. Κεντρωτής, την απόχρωση του κόκκινου θα είχε! Για να μην πω ερυθρόλευκου και τρέξω να κρυφτώ σε κανα μετερίζι! 
   

6 σχόλια:

Γιωργος Κεντρωτης είπε...

Ο Μανόλης Αναγνωστάκης υποστήριζε τον Απόλλωνα Αθηνών. Συμπαθούσε τον Ηρακλή Θεσσαλονίκης και πάνω από όλα ήταν Άγιαξ. Μου το είχε πει ο ίδιος. καλή αρχή στην ιστολογική σου "περιπέτεια".

Γιωργος Κεντρωτης είπε...

Εννοείται ότι σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια. Νά 'σαι καλά.

Bery είπε...

Στο μόνο που έπεσα μέσα είναι οτι ο Αναγνωστάκης αγαπούσε το ποδόσφαιρο!Άλλη ομάδα υποστήριζε, άλλη συμπαθούσε και άλλη ήταν! Και σε καμία κατηγορία δεν είναι ο ΠΑΟΚ που εγω έγραψα! Να' ναι καλά ο κ. Κεντρωτής που συνεχίζει να μας μαθαίνει πράγματα!

Herr M είπε...

Για να πώ την αλήθεια εμένα ποτέ δεν με ενθουσίαζε το ποδόσφαιρο.. εκτός απο την Barcelona, για ανεξήγητους λόγους... και φυσικά έκτος από έναν αγώνα, τι λέω ΤΟΝ αγώνα..
Ας πούμε Ελλάδας-Γερμανίας
http://www.youtube.com/watch?v=ur5fGSBsfq8&feature=PlayList&p=D7374580480E3FA8&playnext_from=PL&playnext=1

Θα τολμούσε κανείς να πει πως οι περισσότεροι φιλόσοφοι δυσκολευονται να "μεταφράσουν" το ποδόσφαιρο: "Hegel is arguing that the reality is merely an a priori adjunct of non-naturalistic ethics, Kant via the categorical imperative is holding that ontologically it exists only in the imagination, and Marx is claiming it was offside."

Bery είπε...

Τι να πω κι εγω η καημένη;! Μια περιήγηση στο internet έκανα για να μάθω κάποια πράγματα για τη σχέση ποδοσφαίρου-λογοτεχνίας και νόμιζα οτι έμαθα και κάτι! Τίποτα δεν ήταν μπροστα σ' αυτα που μας μαθαίνει ο διάλογος που ξεκίνησε. Και για να απαντήσω στο φίλο μας Herr M, πάω να διαβάσω Hegel και Marx. Με έπιασε αδιάβαστη!

Bery είπε...

P.S.:Το βιντεάκι πραγματικά τέλειο!